و تو ای نویسنده تا کی می خواهی ناشناس باقی بمانی...

جواني نکرده‌ام که حسرت بخورم،

پير به دنيا آمده‌ام،

اگر هنوز زنده ام

فرصت مرگ نمي‌دهند...

مرا به جرم گلچيني محكوم كردند

 ولي

كسي فكر نكرد

كه شايد

گلي كاشته باشم

در حيرتم از  مرام اين مردم  پست
اين طايفه  زنده کش  مرده پرست
تا هست به ذلت بکشندش ز جفا
تا رفت به عزت ببرندش سر دست

اشتباهات انسانهای بزرگ قابل احترام است . زیرا ثمر بخش تر از حقایق انسانهای کوچک است.

 به ما آموخته اند که:کل يوم عاشورا،کل ارض کربلا...

 اگر هر روز عاشورا و هر جا کربلاست،هرجا مهر و وفا و پاکي و عشق هست،حسين(ع) نيز همانجاست و هر جا که از ترس و تعلق بتوان گذشت و پاي پيمان ايستاد،همان جا کربلاست.

جّن و ملك بر آدميان نوحه ميكنند

                                   گويا عزاي اشرف اولاد آدم است

در نبردِ هميشه ي تاريخ و هميشه ي زمان و همه جاي زمين،
همه ي صحنه ها كربلاست و همه ي ماهها محرم و همه ي روزها عاشورا!
بايد انتخاب كرد:
يا خون را،يا پيام را... يا حسين بودن را،يا زينب بودن را....
يا آنچنان مردن را.......
يا اينچنين ماندن را !!!

و تنها اين دو راه ،  راه رستگاريست....

به كوچه مي گريزم تا در سياهيِ جمعيت گم شوم،

تا در هياهوي شهر صداي سرزنش خويش را نشنوم !

خلقِ بسياري انبوه شده اند و شهر آشفته و دردناك مي گريد!

عربده ها و ضجه ها و علم و صليب و تيغ و زنجيري كه ديوانه وار

بر سر و روي و پشت و پهلوي خود مي زنند .......

 هدف گم نشده ...!

در حسرت خورشيد سوخت

شمع بهانه ای بیش نبود...!

پرنده اي كه بي پرواز

نشسته است

حرمت بال را

شكسته است...!

و عشق یادگاری است که

زمانی دور

     از بوسه آفتاب و خدا

     بر جای ماند ....

باهمه تلخی وشیرینی خود می گذرد

وخاطره ها چه شیرین چه تلخ دست نخورده به جا می ماند؟...

         عصایش اژدها شد و او را بلعید

ولی او فقط در فکر کشتی بود 

      که از چاه بیرون آید...

زمان را که گم کنی

دیگر پیامبر نیستی...

اين حسين كيست ....؟!

تو را زنده های مرده به اسارت گرفته اند
و مرا ارواح زنده ها
و ما

از پشت ميله های نامرئی اين بی انصافی

به يکديگر لبخند می زنيم
تا از لرزش زلالی چشمهايمان
دوباره اميد عبور کند...

مرگ یک انسان یک تراژدی است.

ولی

میلیون ها مرده رقمی بیش نیست!!!

(استالین)

غافلان همسازند

تنها طوفان كودكان ناهمگون مي زايد

وقتي تو زندگيت يه چيز مهم بدست آوردي

گمان نكن كه بايد همه چيز را فراموش كني

هر چند آدمي چيزي از گونه فراموشكاران است...

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند. توي بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم. انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. اما حرف‌هايش شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.

ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌ عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم. با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد...

به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه اش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.

آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم....

روزی کودکانم را خواهم گفت:

من از زير آوارها می آيم

با خاطری شکسته و

قلبی خونين

در باغچه می گشتم افسرده

در پای گلدان های خشک یاس

گنجشک های مرده ام را خاک می کردم...!!

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک نخواهد برد

                                              پرواز را بخاطر بسپار

                                               پرنده مردنی است

خنجر از پشت

که عادت کردیم به بوی آروق

میان هر حرف عاشقانه

نسیم صبح

که حکایت یار داشت

بوی جسدهای در بستر دارد

به اولین لبخند هیچ نوزاد هم

نمی شود دل خوش کرد....

فرقِ من و پروانه در عالم به دو چيز است :

                                    پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت !

پروانه به يك سوختن از شمع جدا شد،

                                    بيـچـاره دلِ من! كه در ســوز و گـداز است !!!

بچه ها شوخي شوخي به گنجشکها سنگ مي زنند...

 و گنجشکها جدي جدي مي ميرند...

 آدمها شوخي شوخي زخم مي زنند... و قلبها جدي جدي مي شکنند...

 و تو شوخي شوخي لبخند مي زني... و من جدي جدي عاشق ميشم...!

غم هم اگر تركم كند تنهاي تنها مي شوم...

در روياهايم ديدم كه  با خدا گفتگو مي كنم .

پرسيدم : (( چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد؟))

خدا پاسخ داد: (( كودكيشان))

  اينكه آنها از كودكيشان خسته مي شوند ،

  عجله دارند كه بزرگ شوند

  و بعد دوباره پس از مدت ها ، آرزو مي كنند كه كودك باشند.

  اينكه آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول بدست آورند.

  و بعد پولشان را از دست ميدهند تا دوباره سلامتي خود را بدست آورند

  و حال را فراموش مي كنند

  و بنا بر اين نه در حال، زندگي مي كنند و نه در آينده

  اينكه آنان به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نمي ميرند

  و به گونه اي مي ميرند كه هرگز زندگي نكرده اند...